( 1 ) امام حسين عليه السّلام هجرت به عراق را انتخاب كرد نه جاى ديگرى از سرزمينهاى جهان اسلام ، در حالى كه مىدانست اهل عراق به چه وضعى از يا در هوايى و اضطراب در رفتار ، گرفتار شده بودند . شايد انتخاب عراق - نه هر جاى ديگر - از سوى امام ، به عوامل زير برگردد : اوّل : عراق ، در آن روزگار ، قلب دولت اسلامى و جايگاه ثروت و مردان بود كه در آن ، كوفه به عنوان پادگانى براى سپاهيان اسلام تأسيس گرديد و نقش مهمى در حركت فتح اسلامى داشته و در فتح « رامهرمز ، شوش ، شوشتر و نهاوند » مشاركت نموده كه عمر بن خطاب از آن يارى مىجسته است . ( 2 ) عمر به واليش « سعد بن ابى وقاص » نوشت : « نيروى فراوانى همراه نعمان بن مقرن ، به اهواز بفرست » . و در اخبار فتوحات اسلامى به اين عبارت ، فراوان برخورد مىشود كه « عمر ، از اهل كوفه به آنان مدد رساند » . عمر آنها را ستايش نموده مىگفت : « خداوند ، اهل كوفه را جزاى خير دهد كه حوزهء خود را كفايت مىكنند و به مردم سرزمينهاى ديگر مدد مىرسانند » . ( 3 ) مردى از اهل شام در مورد آنها گفته : « شما گنجينهء اسلام هستيد ، هرگاه اهل بصره از شما يارى بخواهند ، به آنان كمك مىكنيد و اگر مردم شام از شما كمك بطلبند ، به آنان مدد مىرسانيد « 1 » » . ( 4 ) علاوه بر اينكه عراق ، پايگاهى نظامى بود كه از قديم به ميراثش معروف

--> ( 1 ) الطبقات الكبرى 6 / 124 .